تا زمانیکه انسانهای ستمکشیده نتوانند مهر دشمنان خود را به دل گیرند، نژادپرستی هیچگاه ریشهکن نخواهد شد.
امروز هرکس گذرش به صفحه آمریکایی گوگل افتاره باشد حتما متوجه رنگ و بویی جدید در لوگوی آن خواهد شد. چهره شخصی سیاه پوست که با متانت خاصش به چشمان مان مینگرد. این شخص کسی نیست جز برنده نوبل صلح سال 1964 و یک فعال مبارزه با نژاد پرستی در سراسر آمریکا, “مارتین لوتر کینگ جونیور”.
امروز 19 ژانویه مصادف است با بزرگداشت سالروز تولد این مبارز آزادیخواه. البته سالروز تولد مارتین روز 15 ژانویه است اما سومین دوشنبه ماه ژانویه هر سال در سرتاسر آمریکا روز مارتین لوتر کینگ نامیده میشود و تعطیل رسمیست.
در پی بازداشت رزا پارکس ، زن سیاهپوستی که با بلند نشدن از روی صندلی یک اتوبوس عمومی برای یک سفیدپوست زندانی شد ، کینگ جوان رهبری جنبش تحریم سیاهپوستان را برعهده گرفت و به عنوان یک فعال مبارزه با تبعیض نژادی در سرتاسر ایالات متحده آمریکا شهرت یافت . در سال ۱۹۵۷ به همراه ۶۰ رهبر سیاهپوست دیگر سازمانی را بنیان گذاشت که بعدها به کنفرانس رهبران مسیحی جنوب شناخته شد . وی در مبارزه علیه نژادپرستی از تعالیم مسیح و مهاتما گاندی پیروی میکرد. (جمله اول مقاله بی شک هر کسی را به یاد مفاهیم ارائه شده توسط گاندی می اندازد. شخصی که با تحصیل مدارج عالی در انگلستان سرانجام برای بیرون راندن خودشان از خاکش استفاده کرد.)
مارتین لوتر کینگ در سال ۱۹۶۳ به عنوان مرد سال از سوی مجله تایم برگزیده شد و در سال ۱۹۶۴ به عنوان جوان ترین فرد جایزه صلح نوبل را دریافت کرد . اوج فعالیتهای مبارزاتی مارتین لوتر کینگ در دهه ۱۹۶۰ و برای تصویب قانون حقوق مدنی بود . وی در سال ۱۹۶۳ در گردهمایی بزرگ طرفداران تساوی حقوق سیاهان که در برابر بنای یادبود آبراهام لینکلن در واشنگتن دی سی برگزار شد، معروفترین سخنرانی خود را به نام “رویایی دارم” انجام داد که از مهمترین سخنرانیها در تاریخ آمریکا بهشمار میآید. دکتر لوتر کینگ در این سخنرانی که در آن عبارت “رویایی دارم” تکرار میشد، درباره آرزوی خود سخن گفت و ابراز امیدواری کرد که زمانی آمریکا طبق مرام و آرمان خویش زندگی کند و تحقق مساوات و برابری ذاتی انسانها را به چشم ببیند.
سر انجام وی در سال 1968 در روی بالکون هتلی در شهر ممفیس ایالت تنسی ترور شد.
برای بزرگداشت وی در سال 1986 مقرر شد تمامی ایالات متهده آمریکا در سومین دوشنبه ماه ژانویه هر سال تعطیل رسمی اعلام شود.
برای دانلود و شنیدن فایل صوتی مصاحبه “رویایی دارم” میتوانید از این لینک استفاده کنید.
حجم: 1.85 مگابایت
میتوانید ویدئوی این مصاحبه بی نظیر را نیز از اینجا مشاهده کنید.
تا زمان گردآوری این متن, بیش از 5 میلیون و 500 هزار بار مشاهده شده.
متن کامل سخنرانی به علاوه ترجمه جلال توکلیان از روزنامه شرق هم در ادامه آمده است:
I am happy to join with you today in what will go down in history as the greatest demonstration for freedom in the history of our nation.
Five score years ago, a great American, in whose symbolic shadow we stand today, signed the Emancipation Proclamation. This momentous decree came as a great beacon light of hope to millions of Negro slaves who had been seared in the flames of withering injustice. It came as a joyous daybreak to end the long night of their captivity.
But one hundred years later, the Negro still is not free. One hundred years later, the life of the Negro is still sadly crippled by the manacles of segregation and the chains of discrimination. One hundred years later, the Negro lives on a lonely island of poverty in the midst of a vast ocean of material prosperity. One hundred years later, the Negro is still languished in the corners of American society and finds himself an exile in his own land. And so we’ve come here today to dramatize a shameful condition.
In a sense we’ve come to our nation’s capital to cash a check. When the architects of our republic wrote the magnificent words of the Constitution and the Declaration of Independence, they were signing a promissory note to which every American was to fall heir. This note was a promise that all men, yes, black men as well as white men, would be guaranteed the “unalienable Rights” of “Life, Liberty and the pursuit of Happiness.” It is obvious today that America has defaulted on this promissory note, insofar as her citizens of color are concerned. Instead of honoring this sacred obligation, America has given the Negro people a bad check, a check which has come back marked “insufficient funds.”
But we refuse to believe that the bank of justice is bankrupt. We refuse to believe that there are insufficient funds in the great vaults of opportunity of this nation. And so, we’ve come to cash this check, a check that will give us upon demand the riches of freedom and the security of justice.
We have also come to this hallowed spot to remind America of the fierce urgency of Now. This is no time to engage in the luxury of cooling off or to take the tranquilizing drug of gradualism. Now is the time to make real the promises of democracy. Now is the time to rise from the dark and desolate valley of segregation to the sunlit path of racial justice. Now is the time to lift our nation from the quicksands of racial injustice to the solid rock of brotherhood. Now is the time to make justice a reality for all of God’s children.
It would be fatal for the nation to overlook the urgency of the moment. This sweltering summer of the Negro’s legitimate discontent will not pass until there is an invigorating autumn of freedom and equality. Nineteen sixty-three is not an end, but a beginning. And those who hope that the Negro needed to blow off steam and will now be content will have a rude awakening if the nation returns to business as usual. And there will be neither rest nor tranquility in America until the Negro is granted his citizenship rights. The whirlwinds of revolt will continue to shake the foundations of our nation until the bright day of justice emerges.
But there is something that I must say to my people, who stand on the warm threshold which leads into the palace of justice: In the process of gaining our rightful place, we must not be guilty of wrongful deeds. Let us not seek to satisfy our thirst for freedom by drinking from the cup of bitterness and hatred. We must forever conduct our struggle on the high plane of dignity and discipline. We must not allow our creative protest to degenerate into physical violence. Again and again, we must rise to the majestic heights of meeting physical force with soul force.
The marvelous new militancy which has engulfed the Negro community must not lead us to a distrust of all white people, for many of our white brothers, as evidenced by their presence here today, have come to realize that their destiny is tied up with our destiny. And they have come to realize that their freedom is inextricably bound to our freedom.
We cannot walk alone.
And as we walk, we must make the pledge that we shall always march ahead.
We cannot turn back.
There are those who are asking the devotees of civil rights, “When will you be satisfied?” We can never be satisfied as long as the Negro is the victim of the unspeakable horrors of police brutality. We can never be satisfied as long as our bodies, heavy with the fatigue of travel, cannot gain lodging in the motels of the highways and the hotels of the cities. We cannot be satisfied as long as the negro’s basic mobility is from a smaller ghetto to a larger one. We can never be satisfied as long as our children are stripped of their self-hood and robbed of their dignity by signs stating: “For Whites Only.” We cannot be satisfied as long as a Negro in Mississippi cannot vote and a Negro in New York believes he has nothing for which to vote. No, no, we are not satisfied, and we will not be satisfied until “justice rolls down like waters, and righteousness like a mighty stream.”
I am not unmindful that some of you have come here out of great trials and tribulations. Some of you have come fresh from narrow jail cells. And some of you have come from areas where your quest — quest for freedom left you battered by the storms of persecution and staggered by the winds of police brutality. You have been the veterans of creative suffering. Continue to work with the faith that unearned suffering is redemptive. Go back to Mississippi, go back to Alabama, go back to South Carolina, go back to Georgia, go back to Louisiana, go back to the slums and ghettos of our northern cities, knowing that somehow this situation can and will be changed.
Let us not wallow in the valley of despair, I say to you today, my friends.
And so even though we face the difficulties of today and tomorrow, I still have a dream. It is a dream deeply rooted in the American dream.
I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: “We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal.”
I have a dream that one day on the red hills of Georgia, the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at the table of brotherhood.
I have a dream that one day even the state of Mississippi, a state sweltering with the heat of injustice, sweltering with the heat of oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice.
I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character.
I have a dream today!
I have a dream that one day, down in Alabama, with its vicious racists, with its governor having his lips dripping with the words of “interposition” and “nullification” — one day right there in Alabama little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers.
I have a dream today!
I have a dream that one day every valley shall be exalted, and every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight; “and the glory of the Lord shall be revealed and all flesh shall see it together.”
This is our hope, and this is the faith that I go back to the South with.
With this faith, we will be able to hew out of the mountain of despair a stone of hope. With this faith, we will be able to transform the jangling discords of our nation into a beautiful symphony of brotherhood. With this faith, we will be able to work together, to pray together, to struggle together, to go to jail together, to stand up for freedom together, knowing that we will be free one day.
And this will be the day — this will be the day when all of God’s children will be able to sing with new meaning:
My country ’tis of thee, sweet land of liberty, of thee I sing.
Land where my fathers died, land of the Pilgrim’s pride,
From every mountainside, let freedom ring!
And if America is to be a great nation, this must become true.
And so let freedom ring from the prodigious hilltops of New Hampshire.
Let freedom ring from the mighty mountains of New York.
Let freedom ring from the heightening Alleghenies of Pennsylvania.
Let freedom ring from the snow-capped Rockies of Colorado.
Let freedom ring from the curvaceous slopes of California.
But not only that:
Let freedom ring from Stone Mountain of Georgia.
Let freedom ring from Lookout Mountain of Tennessee.
Let freedom ring from every hill and molehill of Mississippi.
From every mountainside, let freedom ring.
And when this happens, when we allow freedom ring, when we let it ring from every village and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God’s children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual:
Free at last! Free at last!
Thank God Almighty, we are free at !last
خوشحالم که امروز در گردهمایىاى حضور دارم که در تاریخ کشور ما به عنوان بزرگ ترین حرکت آزادیخواهانه ثبت خواهد شد.
یک قرن پیش، یک آمریکایى بزرگ که اینک سایه خود را به گونه اى نمادین بر سر ما گسترانیده است، اعلامیه آزادى بردگان را امضا کرد. این فرمان سرنوشت ساز نورى از امید بر دل میلیون ها برده سیاهى تاباند که در آتش بى عدالتى هاى یاس آور مى سوختند. فرمان فوق براى آنان همچون سپیده دمى سرورانگیز بود که پایان شب دیرپاى اسارت را نوید مى داد.
اما سیاه پس از گذشت یکصد سال، هنوز آزاد نیست. زندگى «سیاه» هنوز پس از گذشت یکصد سال، به طرزى غم انگیز در غل و زنجیر جدایى نژادى و تبعیض تباه مى شود. پس از گذشت یکصد سال و در میان این اقیانوس عظیم تنعم مادى، سیاه همچنان در جزیره متروک فقر زندگى مى کند. پس از گذشت یکصد سال، سیاه هنوز در گوشه و کنار جامعه آمریکایى مرارت مى کشد و خود را در وطنش غریب مى یابد. آرى اینچنین است که ما امروز، اینجا گرد آمده ایم تا این موقعیت شرم آور را برملا سازیم.
به تعبیرى ما به کاپیتول کشور خود آمده ایم تا طلبى را وصول کنیم. زمانى که معماران جمهورى ما، عبارات متعالى قانون اساسى و اعلامیه استقلال را تقریر مى کردند، بر ضمانت نامه اى صحه گذاشتند که هر آمریکایى وارث آن بود. این مکتوب تعهدى بود بر این امر که همه انسان ها _ آرى همه انسان ها، چه سیاه و چه سفید- از حقوق ضرورى حیات و آزادى بهره مند خواهند بود و خواهند توانست به دنبال سعادت خود باشند.
امروز روشن است که آمریکا، در عمل به این تعهدنامه تا جایى که به رنگ پوست شهروندانش مربوط است کوتاهى کرده است. آمریکا به جاى این که حرمت این وظیفه مقدس را پاس بدارد، قبض بى ارزشى به دست سیاهان داده است؛ که وقتى براى وصول نقدینه به صندوقى ارسال مى شود بر روى آن مى نویسند: «تنخواهى نیست».
اما ما باور نداریم که انبان عدالت تهى باشد: باور نمى کنیم که در صندوقچه فرصت هاى یک کشور سرمایه اى نباشد و بنابراین آمده ایم تا طلب خود را وصول کنیم. طلبى که با نقد شدنش درهاى آزادى و عدالت به روى ما گشوده خواهد شد.
ما همچنین به این مکان مبارک آمده ایم تا به آمریکا متذکر شویم که وقت بسى تنگ است. آمده ایم تا اعلام کنیم که اینک زمان سرگرم شدن به ظاهرسازى هاى دلسردکننده نیست، دوره تجویز داروى ملال آور و اصلاحات تدریجى سرآمده است. آمده ایم تا بگوییم که حال موقع تحقق دموکراسى است. زمان، زمان از تاریکى درآمدن است، از دره تفکیک نژادى گذرکردن است، راه روشن و اصلى عدالت را پیمودن است. آرى اکنون، نوبت جابه جا شدن و حرکت ملت ما، از ریگزار لغزان بى عدالتى نژادى به کوه استوار برادرى است. وقت آن است تا عدالت براى همه فرزندان خدا محقق شود.
تقدیرى شوم در انتظار این ملت خواهد بود اگر، اضطرار زمانه درک نشود. زمستان دیجور و سرد نارضایتى بر حق سیاه تمام نخواهد شد تا زمانى که بهار خجسته و روح بخش آزادى و برابرى خنده نزند. یک هزار و نهصد و شصت و سه فرجام کار نیست، آغاز راه است. کسانى را دیده ام که امیدوارانه خیال مى کنند که سیاه با بیرون ریختن ناگزیر خشم خود و بیان آنچه در دل دارد آرام خواهد گرفت. اما این افراد، حتى اگر امور در کشور به روال معمول خود بازگردد سرانجام با ضربه اى ناگهانى از خواب غفلت بیدار خواهند شد چرا که تا حقوق شهروندى سیاه به او اعطا نشود آمریکا روى فراغت و آرامش را به خود نخواهد دید. گردبادهاى تمرد تا زمانى که صبح روشن عدالت طلوع نکرده بنیادهاى کشور ما را خواهد لرزاند.
اما موضوعى هست که مى باید آن را با مردمم که در این هواى گرم و در این درگاه عدالت ایستاده اند در میان گذارم. سخن من این است که در فرایند نائل شدن به منزلت برحق خود نباید دست به اعمال نادرستى بزنیم که ما را گناهکار سازد. عطش ما به آزادى نباید با نوشیدن جام بیزارى و نفرت سیراب شود.
شیوه و عزم بلند ما در مبارزه مى بایست تا ابد، مبتنى بر کرامت و اصول باشد. ما نباید اجازه دهیم تا اعتراض سازنده ما به خشونت فیزیکى انحطاط پیدا کند، باید که از نو به بلندى هاى شکوهمندى صعود کنیم که محل تلاقى نیروى مادى و نیروى دل است.
خشونت حیرت انگیزى که اخیراً اجتماع سیاهان را به کام خود کشیده است نباید ما را نسبت به همه سفیدان بدگمان کند. از آن که بسیارى از برادران سفید ما، چنانچه امروز حضورشان در اینجا این نکته را به اثبات مى رساند نشان داده اند که سرنوشتشان به سرنوشت ما گره خورده است. آنها به اینجا آمده اند تا بگویند که آزادیشان با آزادى ما پیوند دارد، ما نمى توانیم راه را به تنهایى طى کنیم.
با قدم گذاشتن در راه نیز باید میثاق ببندیم که همواره به جلو گام برداریم. ما نمى توانیم به عقب بازگردیم. کسانى این سئوال را از هواخواهان حقوق مدنى مى پرسند که «شما کى آرام خواهید گرفت؟» پاسخ این است که ما تا زمانى که سیاه قربانى واهمه هاى مکنون سبعیت پلیسى است هرگز آرام نخواهیم گرفت. ما هرگز نمى توانیم آرام بگیریم، زمانى که تن هاى ما، فرسوده و خسته از سفر، نمى توانند در منزلگاه هاى بین راه ها و هتل هاى شهرها، مسکنى بیابند. ما هرگز نمى توانیم آرام بگیریم زمانى که جابه جایى اصلى سیاه در حرکت او از زاغه اى کوچک به زاغه اى بزرگ تر خلاصه مى شود. ما هرگز نمى توانیم آرام بگیریم زمانى که کودکانمان را مى بینیم که از خویشى خویش تهى مى شوند و عزت نفس خود را از کف مى دهند، آنسان که با این تقریر مواجه مى شوند: «فقط براى سفیدان». ما هرگز نمى توانیم آرام بگیریم زمانى که سیاهى در مى سى سى پى نمى تواند راى دهد و سیاهى دیگر در نیویورک بر این باور است که چیزى براى راى دادن ندارد. نه، نه ما آرام نیستیم و آرام نخواهیم گرفت تا آن زمان که عدالت همچون آبشارى فرو ریزد و انصاف همچون رودى عظیم سرازیر شود.
این را نیز مى دانم که برخى از شما از معرکه مصائب و رنج ها به اینجا آمده اید. برخى از شما به تازگى از زندان رها شده اید. برخى از شما از مناطقى آمده اید که جست و جوى آزادى در آنجا شما را با آتش بغض و عداوت و امواج سرکش سبعیت پلیسى مواجه کرده و این همه شما را مغموم و مبهوت ساخته است. اما این را نیز مى دانم که این رنج هاى سازنده شما را کاردیده کرده است. با ایمان به این که این رنج هاى نابحق رستگارى بخش است به تلاش خود ادامه دهید.
به مى سى سى پى بازگردید. به آلاباما، به کارولیناى جنوبى، به جورجیا، به لوییزیانا، به حلبى آبادها و زاغه هاى شهرهاى شمالى و بدانید که این وضع مى تواند به طریقى تغییر کند و تغییر نیز خواهد کرد. نگذارید در چاه نومیدى و یاس سقوط کنیم.
به شما مى گویم امروز که اى دوستان من، درست است که ما را امروز و فردا مشکلاتى است اما من نیز رویایى دارم. من خواب دیده ام خوابى که عمیقاً ریشه در رویاى آمریکایى دارد.
من خواب دیده ام که روزى این ملت به پا مى ایستد و زندگى را با معناى حقیقى این اصل اعتقادى اش آغاز مى کند: «ما این حقیقت را بدیهى مى شماریم که همه انسان ها برابر خلق شده اند.»
من خواب دیده ام که روزى بر تپه هاى گلگون جورجیا، فرزندگان بردگان پیشین، مى توانند در کنار برده داران پیشین دور یک میز که میز برادرى است بنشینند.
من خواب دیده ام که روزى ایالت مى سى سى پى که اینک در آتش بى عدالتى و سرکوب شعله ور است به بهشت آزادى و عدالت تبدیل مى شود.
من خواب دیده ام که روزى چهار فرزند من، در کشورى خواهند زیست که در آن نه برمبناى رنگ پوستشان که براساس منش و شخصیتشان داورى خواهند شد. من امروز خواب دیده ام.
من خواب دیده ام که روزى در آن پایین در آلاباما با آن نژادپرستان شریرش، با آن فرماندارش که واژه هایى چون آشتى و الغاى تبعیض به سختى از زبان او شنیده مى شود، آرى آنجا در آلاباما در یک روز واقعى، پسران و دختران کوچک سیاه مى توانند دستان کوچک همسالان سفید خود را بگیرند و آنها را همچون دستان خواهران و برادران خود بفشارند. من امروز خواب دیده ام.
من خواب دیده ام که روزى هر مغاکى بلندى مى گیرد، هر کپه انباشته اى کوتاه مى شود، زمین هاى ناهموار صاف مى شوند، راه هاى کج راست مى شوند، عظمت پروردگار آشکار مى شود و همه انسان ها او را در کنار خود مى یابند.
این امید ما است، با این ایمان است که من به جنوب بازمى گردم. با این ایمان است که ما خواهیم توانست از دل کوه نومیدى و یاس جواهر امید را برون آوریم. با این ایمان است که ما قادر خواهیم شد ناهمخوانى هاى ملال آور ملت خود را به همخونى دل انگیز برادرى تبدیل کنیم. با این ایمان است که ما مى توانیم با یکدیگر کار کنیم، به همراه هم نماز گزاریم، به اتفاق هم مبارزه کنیم، با هم به زندان برویم، در کنار هم از آزادى دفاع کنیم و بدانیم که روزى آزاد خواهیم شد.
و آن روز، روزى است که در آن همه فرزندان خدا، قادر خواهند بود این آواز را با معنایى جدید بخوانند:
«تراست کشور من خدایا
مى خوانم این سرود را
تراست این سرزمین محبوب
این دیار آزادى
خاکى که در آن آرمیدند پدرانمان
و سرافراز شدند زائران
بگذار که در آن از هر کوهى
طنین دراندازد صداى آزادى» و اگر آمریکا مى خواهد کشورى بزرگ باشد باید این امر در آن تحقق یابد.
پس بگذار که از تپه هاى عظیم نیوهمشیر از کوه هاى پرصلابت نیویورک و از ارتفاعات بلند آلگانى در پنسیلوانیا، صداى آزادى طنین دراندازد.
بگذار که از صخره هاى برف گرفته کلرادو و از شیب هاى چشم نواز کالیفرنیا صداى آزادى به گوش آید.
نه فقط از آنها که بگذار صداى آزادى از کوه استون در جورجیا و کوه لوک اوت در تنسى به گوش رسد.
بگذار که از هر تپه و کپه خاکى در مى سى سى پى این صدا به گوش رسد. بگذار که صداى آزادى از دامنه هر کوهى شنیده شود.
و زمانى که این اتفاق افتاد، زمانى که ما گذاشتیم تا آزادى طنین دراندازد، زمانى که ما مجاز شمردیم تا از هر آبادى و روستایى – و از هر ایالت و شهرى- صداى آزادى شنیده شود آنگاه ما روزى را محقق کرده ایم که در آن همه فرزندان خدا، اعم از سیاه و سفید، یهودى و مسیحى، پروتستان و کاتولیک خواهند توانست دست ها را به یکدیگر گره زنند و آن آواز قدیمى و مذهبى سیاهان را سردهند که: «اینک آزاد! اینک آزاد! خدایا سپاس اى قادر متعادل ما عاقبت آزادیم.»
منابع:
