باید…

رفتم و دیدم… برگشتم و گریستم… چیدم و خندیدم… ندیدم و گذشتم… شنیدم و لبریز شدم… از شرم خیس شدم و به روی خود نیاوردم… غرورم را نشکستم و پایدار و با ایمان ادامه دادم… غرق شدم و نجات یافتم… خوردم و دمی نزدم… کاه ها را جمع کردم و کوهی ساختم و از آن بالا رفتم… تمیز و پرغرور… کامل تر و ساده تر!… ترسان از گذشته و پرسان از حال و محکوم به آینده… همچنان می تازم و میروم… انگار دومرتبه آغاز شده… اما… امیدوارم در خلال این بیداری دوباره, آهی بایستم و بنوشم… نه با عجله و تردید… که با درک یک یکِ “لحظه های ابدی”…

شاید رنگ بندی دیگری بیابم… شاید بتوانم مکثی بیارامم… شاید خانه ای ساختم… شاید پس گرفتم… شاید نشستم و دویدم… شاید ویرانده ها را دوباره ایجاد کردم… شاید… شاید زایشی را دلیل بودم… شاید قلبی را امید بودم و… دیده ای را شوق انتظار… شاید مشرقی برای خورشید بودم و نه مغرب… شاید دیگه وقتش باشه که شاید ها را به باید تبدیل کنم…

باید وقتش رسیده باشه که طرحی ایجاد کنم… باید بهتر ببینم و مدهوش شوم… باید توصیه کنم… اصلا باید ایجادش کنم… نه ادامه و نه پیرو… که باید آغاز و پیدایشی را باشم… باید گه گاهی “چیزی” بگویم که گویای “همه چیز” است… باید دلیلی باشم برای پیدا کردن خودم… باید گاهی بخوانم… چنان بخوانم که بلندشان کند… چنان بلندشان کند که برقصند…..

سال شلوغی انتظارم را میکشد… سالی که دلیل شلوغی اش من هستم نه دیگری… باید از همین لحظه “با غرور و با ایمان” شروعش کنم… به امید اینکه در پایانش, شایدی نمانده باشد…/

 

امیدوارم سال جدید خورشیدی, سالی که با شیوه ی خودم تبریکش گفتم را چنان طی کنید که در پایان حتی سر سوزنی حسرت و آه همراهتان نباشد.

نمیدونم اولین پست سال جدید تا چه اندازه مورد توجهتون قرار گرفته, (اصلا قرار گرفته یا نه!) و نظرتون درباره اش چیه. پس بی صبرانه منتظرم که تک تک نظراتتان را بخوانم…